#08 | Belasting

Maandenlang moet ik het al doen. Enkele gegevens bij de belastingdienst wijzigen, wat ik zelf moet doen, omdat je met DigiD moet inloggen. Ik zie er tegenop en vooral tegen de vraag ‘op welke datum is uw fiscale partner overleden’. Weer die datum. Ik weet het, het is normaal maar een vinkje. Maar nu is niets meer normaal. Tenminste, alles is voor altijd anders.

Veel komt terug in levendige herinnering. Er gaat weer een lade open. Zoals zo vaak. Op 15 maart 2016 rond twaalf uur ’s middags loop ik op de intensive care vanaf kamer 9 naar de uitgang van de afdeling. De draaideuren waar ik voor het laatst door naar buiten zal lopen komen dichterbij. Het is ongeveer een half uur na het overlijden van mijn vrouw. Halverwege de gang geeft de verantwoordelijk verpleegkundige me een hand. Ze groet me en zegt: “Dus u gaat nu naar huis?” Waarschijnlijk heb ik ze met een verdwaasde blik aangekeken, want vragend kijkt zij mij aan. Ik zie dat nog helemaal voor me. Ze wil bijna zeggen: “Begrijpt u me niet?” Maar dan valt het op me. “Ja”, zeg ik, “ja”. Het dringt tot me door dat dat het volgende is. En dat ik hier nu niets meer heb. Niets meer, dan alleen een rode toilettas. “Dan regelt de uitvaartverzorger het verder met het mortuarium”, hoor ik de arts nog zeggen. De last valt op me. Vijf en een halve maand ziekenhuis in en uit, op en neer van Kapelle naar Rotterdam. En nu heb ik ze niet meer. En natuurlijk snap ik ook wel dat ik ze niet kan en mag meenemen. En….ik….mijn gedachten schieten alle kanten en nu moet ik het allemaal overlaten aan de uitvaartverzorger. Niet dat alles op dat moment de revue passeert hoor, dat paste er allemaal helemaal niet bij. Ik was als verdoofd, als verlamd, zo kan ik later pas benoemen.

“Ja”, en meer kan ik niet zeggen tegen de verpleegkundige. Misschien heb ik nog wel bedankt gezegd, ik weet het niet. Ik loop met een grote last de draaideuren door. Naar de zusterflat, waar ik de laatste week sliep. Dan de sleutel inleveren bij de receptie en dan naar huis. Nu, bijna een halfjaar later, (de tekst hierboven schreef ik in september 2016) kan ik zeggen dat het dragen van het gemis een niet te torsen last is geweest. Die last is zwaar, ook in januari 2017 nog, maar gelukkig hebben we ons weer wel enigszins herpakt. Het werken en school voor de kinderen geven afleiding, structuur in de dag en enigszins houvast.

En de belastingdienst? Die vraag werd uiteraard gesteld. Ik heb toen uitgelogd. Het komt later wel. Nog steeds een te grote belasting.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s