#10 | Eerlijk waar

In een gezinsblad stond laatst een artikel waarin het ging over het brengen van slechts nieuws. Professionals vertelden, vanuit hun beroep als arts, predikant of politieagent, over de worsteling die het moeten vertellen van een slechte boodschap met zich meebrengt. Bijvoorbeeld de boodschap dat de patiënt ongeneeslijk ziek is of dat er een ernstig ongeluk is gebeurd. Het vraagt veel van een professional en ook al is hierin niet alles te leren, het is wel noodzakelijk dat hier in opleidingen veel aandacht voor is. Het vraagt naast professioneel handelen vooral empathische accuratesse, dus sociale intelligentie en ook presentie en eerlijkheid.

Toen ik het artikel globaal las gingen mijn gedachten terug naar 8 oktober 2015, de tweede dag in het ziekenhuis. Ik was al vanaf de dag ervoor in het ziekenhuis, omdat de situatie met mijn vrouw kritiek was, maar die middag kwamen onze kinderen ook naar het ziekenhuis. In mijn notities over die middag staat: ‘Artsen raden aan om de kinderen te laten komen. Niet voor niets. In de loop van de middag arriveren ze op afdeling 5-Zuid. Mijn vrouw is dan niet meer op die afdeling, want ze is weggebracht voor een scan. De kinderen staan er verdwaasd bij. Komen ze naar mama, kunnen ze niet direct naar haar toe. De verpleegkundige pakt het goed op en neemt ze mee voor een ijsje in de keuken van de afdeling. Aan het einde van de middag hebben we een gesprek met verschillende artsen, waarna de vraag komt waarvan ik wist dat die zou komen. Eén van de kinderen vraagt of mama nu gaat sterven. En natuurlijk weet je dan dat je daar eerlijk antwoord op moet geven. En dat doe ik ook. Het moet. De reactie is gebrand op mijn netvlies. Hoe kan dat nu, mama nu sterven, dat kan en mag toch niet? Een mama mag toch niet zomaar…?’

In vervolg daarop gingen mijn gedachten terug naar het moment op de maandagavond van 14 maart 2016 dat de kinderen naar het ziekenhuis kwamen. ´s Middags hadden de artsen me verteld niets meer te kunnen doen voor mijn vrouw en hun mama. Hoe je dat gaat vertellen, is niet voor te bereiden. En toch moest ik weer eerlijk zijn. Mama kan nooit meer beter worden, ze kunnen niets meer voor mama doen. Die blik van de kinderen. Geen pen lukt het, dat te beschrijven en dat hoeft ook niet. Zijn er dan echt geen andere dokters voor mama?

Er zijn zoveel momenten gepasseerd die moesten. Momenten waar ik schreeuwend voor weg wilde rennen, die ik niet wilde, maar waar ik op dat moment recht doorheen moest. Geen uitvlucht, geen afslag, rechtdoor met eerlijke informatie op goudeerlijke vragen. Ik kon en mocht het niet ontvluchten. Ik kreeg kracht, maar toch moest ík het steeds vertellen – als vader.

En zo denk ik terug aan de intensivist die ons op 14 maart ’s middags de boodschap bracht. We zaten in de familiekamer op 10-Zuid, bij de Intensive Care. De hoofdbehandelaar was erbij, de hematoloog, een coassistent en een verpleegkundige. Allemaal als professional betrokken en op professionele wijze bracht de intensivist de harde boodschap, gaf tijd voor emoties en legde nauwgezet het vervolg uit. Hij was tijdens zijn opleiding ongetwijfeld gescreend of hij dit aan zou kunnen en had er waarschijnlijk veel over geleerd.

Maar zou alles wat hij daarover heeft geleerd ook helpen als hij zijn bloedeigen kinderen diezelfde boodschap zou moeten brengen? Ik twijfel. Eerlijk waar.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s