#18 | Vragenlijst

In de periode oktober – november 2016 ben ik veel met foto’s bezig geweest. Met de mooie herinneringen aan ons huwelijk en kijkend naar alles dat we als compleet gezin hebben ondernomen in de afgelopen jaren. Ook de eerste maanden waren die herinneringen er, maar het denken aan en bezig zijn met die mooie herinneringen konden nog niet door de pijn van het verlies heen komen. Het paste ‘er nog niet bij’.

Maar eindelijk lukte het me naar de lijstenmakerij op het dorp te gaan. Voordat ik dat kon was er dus al heel wat bevochten. En nu met mijn vrouw over het dorp. We reden vaak die kant op. Even naar een winkel of als we een dagje als gezin op pad gingen. Naar Breda of het vaste plekje in de bossen bij Bergen op Zoom waar het zo rustig is. Maar waarom moet ik nu met een foto van mijn vrouw op de bijrijdersstoel? Waarom zit je er zelf niet gewoon? Waarom kiezen we niet samen een lijst? Een plat karton met zoveel waarde. Het geeft me een waardeloos, maar vooral leeg gevoel.

Ik probeer in te voelen in de persoon die me gaat helpen. Wat een verhalen horen die iedere dag. Komt er weer één. Is het een triest verhaal of juist een mooi verhaal? Daar komt hij aan lopen. O, even observeren. O, hij komt wel zelfverzekerd over. (echt niet, is een ‘masker’) Misschien wel een verhaal van een man die komt vertellen de liefde van z’n leven te zijn tegengekomen, waar hij zo ontzettend veel van is gaan houden, dat hij zelfs een foto van haar in de woonkamer gaat hangen. Nee, zo’n verhaal is het niet. Het is de vrouw waarvan ik hield. En waar ik van houd, in herinnering. Rouw verdwijnt niet, omdat er liefde is dat nooit verdwijnt, zo schrijft Manu Keirse. En zo voelt het ook.

Naast de foto die wordt ingelijst, heb ik ook alle foto’s uitgezocht. Confronterend, en door die mooie herinneringen schemert de pijn, maar door die pijn komen ook de mooie herinneringen. Die foto’s zijn gebundeld in een zelf ontworpen boek, waar we vaak in kijken. Soms zomaar even tussendoor, een ander moment bespreken we hele verhalen.

“de momenten, voorgoed gegaan

maar beelden blijven

zien warmt het innerlijk en maakt elk moment

weer even levend

beelden spreken telkens weer, die momenten

– in stilte – uit.”

Een week later komt een mail binnen. De lijst is klaar. En daar rijd ik dan met een fotolijst van zoveel waarde over het dorp. Waar ben je? Onbegrijpelijk dat je er niet bij bent. De lijst hangt op, boven de witte secretaire die mijn vrouw zelf nog heeft geschilderd. Alleen dat begrijp ik. Misschien begrijp je wat ik schrijf. Schrijven over vragen waar ik zelf het antwoord op weet. Maar misschien ook niet. Ik neem het je niet kwalijk. Ik rond af met wat de dichter Kahlil Gibran heel toepasselijk schrijft:

“Wanneer je verdrietig bent, kijk dan opnieuw in je hart

en zie dat je huilt om dat wat je vreugde schonk.”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s