#21 | Meelijddag

Op de school waar ik werk, spreek ik vanuit mijn taak als loopbaanbegeleider vaak met leerlingen over kiezen. Kiezen van een bepaald vak, een vakkenpakket of het kiezen van een vervolgopleiding. En vooral, vanuit welk vertrekpunt kies jij? Dankbaar en mooi werk!

In het examenjaar mogen leerlingen een week meelopen bij een bedrijf of instelling en ook een dag op een mbo-school. Het doel is om een beeld te krijgen van de processen in een bedrijf of instelling of de lesinhoud van de mogelijke vervolgopleiding. Om verschillende redenen is het voor leerlingen op de leeftijd van 13 t/m 16 jaar lastig om in een zorginstelling voor bijvoorbeeld ouderenzorg, gehandicaptenzorg of geestelijke gezondheidszorg een dag of week mee te lopen. Privacy en te weinig vaardigheden spelen hierin een belangrijke rol. Terugdenkend aan een gesprek over meeloopdagen in de zorg, dacht ik aan een wellicht wel heel eenvoudige oplossing.

Het zal half oktober 2015 geweest zijn en ik was vaste bezoeker van mijn vrouw op de Intensive Care van het Erasmus Medisch Centrum in Rotterdam. In mijn notities over één van die dagen schreef ik het volgende: Als ik de familiekamer of op de gang zit, hoor ik ook het leed van anderen. Op de stoelen voor de Intensive Care zitten grote zorgen, zitten stormende harten, jong, oud, vele nationaliteiten. Te wachten, te overpeinzen, in grote spanning, misschien wel wachtend op dat ene gesprek met de arts. Sommigen bellen, in hun emotie niemand ontziend, met dierbaren om de stand van zaken door te geven. En of ik het nu wil of niet, ik word geconfronteerd met de details over het ziektebeeld van een ander. ‘Hij wil niet meer, hij krijgt toch nog niet meer de kwaliteit van leven terug als voorheen. Hij zegt, laat me maar gaan’, zo hoor ik een veertiger haar partner citeren. Niemand ontziend. Het lijkt wel of iedereen het moet horen. Hard om dat opgedrongen te krijgen. Het is een reden om af en toe weg te gaan uit het epicentrum van intensieve zorg. Even naar de zusterflat waar ik slaap, even eten in het bedrijfsrestaurant of even naar de Albert Heijn om wat boodschappen. Met grote zorgen, want hoe gaat het zich verder ontwikkelen bij mijn vrouw? Daarom wil ik ook weer snel terug en als ik dan bij de familiekamer ben, zie ik weer diezelfde bezorgde blikken en stormende harten op die harde stoelen voor de Intensive Care. Het is niet alleen intensieve zorg, maar ook intensief voor medelijders. Ik heb medelijden met iedereen, maar de zorgen van een ander passen er ook vandaag niet bij.

Als meeloopdagen dan lastig te regelen zijn, is het dan geen idee om leerlingen een dagdeel op een stoel voor de Intensive Care te zetten? En dan af en toe een ronde te laten lopen door het ziekenhuis. Zo krijg je ook een beeld van het proces in een ziekenhuis en vooral van de kwetsbaarheid van leven. Wellicht een idee in het kader van (maatschappelijke) stage. En dan die dag geen wiskundeles met kansberekeningen, maar een levensles met veel variabelen en weinig constanten. Om zo stilgezet te worden bij de grote verantwoordelijkheid die ze dagelijks meedragen. Maar wordt het voor die leerling dan niet meer een meelijddag, dan een meeloopdag?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s