#23 | Zo snel

Rijdend langs m’n geboorteplaats ‘s-Gravenpolder kom ik enkele bekenden tegen. Zo ook een ouder echtpaar dat op de elektrische fiets aan me voorbijgaat. “O, die leven ook nog, die zullen al wel oud zijn. Fijn dat ze nog samen zijn”, zo denk ik.

Ze waren voor mijn gevoel al oud toen ik 12 jaar was, ruim 26 jaar geleden. Voor mijn gevoel. Misschien zijn ze al wel 50 jaar getrouwd. Het kan soms ineens zo snel gaan. Zo snel, dat de vervolgroute haast onbegaanbaar lijkt.

Zo snel dat loslaten al voorbij is voordat het binnenkomt.
Zo snel dat aanvaarding en evenwicht zoeken voortdurend strijden om de tijd.
Zo snel dat het vertrouwen in het leven even weg is.
Zo snel dat leven in vertrouwen soms even weg is.

Er samen mogen zijn.
Er samen, gezond mogen zijn
Tel die zegen, elke dag.
Even zo snel, is die dag weer weg

2 gedachtes over “#23 | Zo snel

  1. Anoniem schreef:

    Wat goed, Marcel , dat je deze openheid geeft, t is wat we nodig hadden om ook ons stukje verdriet in deze periode, als meelevenden, een plekje te kunnen geven, nogmaals dank!

  2. J. De Witte schreef:

    Wat goed, Marcel , dat je deze openheid geeft, t is wat we nodig hadden om ook ons stukje verdriet in deze periode, als meelevenden, een plekje te kunnen geven, nogmaals dank!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s