#25 | de Daniël

Bijna 90 dagen lag mijn vrouw in de Daniël den Hoed – kliniek in Rotterdam en minstens zoveel dagen ben ik er geweest. En of ik het nu wilde of niet, omdat ik er zo vaak was, is er ook zoveel dat diepe indruk maakte.

Ik was er voor het bijstaan en helpen van mijn vrouw, maar regelmatig liep ik ook een rondje. Door of rond het gebouw en dan leer je veel kennen. Niet alleen de vele verpleegkundigen en verschillende artsen, de karakteristieken van het gebouw, maar ook de vrouw aan kassa in het restaurant, de zorgzame keukenzuster die rond twaalf uur aan m’n vrouw kwam vragen wat ze wilde eten of de student geneeskunde die in het weekend het drinken rond bracht. Maar, als op een gegeven moment de onderhoudsman je bijna collegiaal gaat groeten, geeft dat te denken…

De Daniël den Hoed-kliniek gaat als ziekenhuis verdwijnen om in te trekken bij het Erasmus Cancer Institute in het centrum. Natuurlijk begrijp ik de achterliggende reden, maar toch, toch mag het eigenlijk helemaal niet. Heeft men voor ogen wat een instituut het voor velen is geworden? Een groot (mar)keerpunt in het leven van zovelen.

Als ik dan denk aan die zoveel moeilijk te dragen beelden en herinneringen, dan zou je inderdaad direct besluiten de kliniek af te breken om het maar te kunnen vergeten. Maar ook het stof van het puin kan die op het netvlies gebrande beelden niet uitwissen. Hieronder een vertolking van de diepe indrukken die het op mij heeft gemaakt:

14_-gedicht-_o-de-daniel_-marcel-zandee-0117

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s