#26 | Geurgedachten

Welke geur roept bij jou een herinnering uit je jeugd op? Zo stond op een labeltje van een Pickwick theezakje. Het deed me denken aan de ijsbonbons van Fortuin met die verschillende kleuren papiertjes, waarop dan steeds een deel van een spreekwoord stond. Ik ken ze vanuit mijn jeugd, misschien ken je ze ook wel. Het ging dan niet om de geur, maar om het vermaak dat het papiertje opleverde. Iets vergelijkbaars doet Pickwick nu met de labeltjes van de theezakjes, maar iets filosofischer.

Op een zaterdag van februari 2016 bracht ik mijn vrouw naar het ziekenhuis. Het ging niet meer thuis, vanwege verschillende complicaties. We moesten ons melden bij de Spoedeisende Hulp van het Erasmus Medisch Centrum. Het was lang wachten en eenmaal op een kamer was het de vraag of de professor of de dermatoloog zou komen. Na enige tijd kwam laatstgenoemde. Aan haar kleding was te zien dat ze weekenddienst had. Over de uiterst nette kleding had ze haar witte jas aangetrokken. Ook was ze waarschijnlijk uitgeschoten met iets van deodorant of parfum. Zelfs ik rook het en mijn reukvermogen is om reden niet al te best.

Maanden later was ik er aan toe om de meterkast op te ruimen. De meterkast hier thuis bevat naast de gebruikelijke meters ook boorden voor schoenen, laarzen en van alles wat maar aan je voeten kan. En zo stonden daar ook verschillende dameslaarzen. Maat 38, een volwassen maat. Ik heb ze met pijn in het hart op een andere plaats in huis zorgvuldig opgeruimd.

Maar ik kwam ook een spuitfles deodorant tegen. Ik had hem nog nooit gezien, het was deodorant voor dames. Kort spoot ik ermee, uit nieuwsgierigheid naar de geur. Voor het eerst in mijn leven kwam bij een geur zo’n lange film uit een lade van herinnering. Het was de film van die eerder genoemde zaterdag in februari en alles van de heftige dagen daarvoor, die van begin tot het einde afdraaide. Het hele gevoel kwam samen met de geur intens mee terug. Het was dezelfde geur als die van de dermatoloog.

Voor de rest van die dag stond die film op, beeld naast beeld met de praktische dingen van die dag, die toch gewoon door moesten gaan. In Boekdelen van 9 januari schreef ik daar al eerder over. Het gezicht spreekt niet altijd alle boekdelen, maar het labeltje van het theezakje haalde deze hele film uit het donkere laatje. En zo stond ik dan ook gewoon bij basisschool om de jongste op te halen, de film draaide ondertussen.

Een aantal dagen na die eerste Pickwick-vraag over geur, dronk ik op een middag rond een uur of drie wat samen met mijn zoon. Ik had weer thee gezet, mijn zoon kwam er bij zitten en ik legde hem de volgende Pickwick-vraag voor. Op welke onbeantwoorde vraag wil je graag antwoord? We keken naar elkaar en dat was voldoende. Woorden zouden overbodig zijn geweest. We bleven een poos in stilte, omdat we elkaars pijn voelden.

We begrepen elkaar en we hadden het over hetzelfde. Toch moest ik zelf nog aan die geur denken. Ik zou op die tweede vraag ook kunnen antwoorden: waarom moeten deze geurgedachten er zijn? Ik heb net nog geteld, nog 12 theezakjes te gaan.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s