#29 | Dag sirene

“Papa, ik zal gauw klikken hoor.” En terwijl ze het zegt, hoor ook ik de sirene van een ambulance. Natuurlijk weet ik waar ze op doelt, maar ik vraag: “Wat bedoel je meid?” Ze vervolgt: “O, gewoon, dan moet u weer zoveel aan mama denken”. Zucht, jazeker dat is zo, maar natuurlijk mag ze er mee doorgaan. Ze is op de laptop Bas aan het spelen, een programma om spelenderwijs de wereld te ontdekken. En ze is bij het onderdeel verkeer en de ambulance komt op een plaat voorbij en dus ook de sirene. Er is niet veel nodig om de film weer aan te zetten. De sirene is in dit geval de play-knop. De film draait al.

Op 7 oktober 2015 begin van de middag eerst met de eigen auto achter de ambulance aan naar het ADRZ Goes. Daarna eind van de middag op de bijrijdersstoel met spoed – dus met sirene – naar het Erasmus Medisch Centrum in Rotterdam, manoeuvrerend tussen de auto’s, langs de files. Op 6 november 2015 over naar de Daniël den Hoed-kliniek, omdat andere behandelingen nodig waren. Op 22 december 2015 met de ambulance naar huis, o wat was er toen al veel gebeurd. En op zondag 6 maart 2016, nadat ik ze zelf op 20 februari naar het ziekenhuis had gebracht, weer met spoed – dus met sirene – van Daniël den Hoed, ikzelf op de bijrijdersstoel, naar de Intensive Care in het Erasmus Medisch Centrum. Door Rotterdam-Zuid en druk dat het daar was. Niet dat de kerk uitging, maar het was rond kwart voor vijf en Feyenoord had thuis gevoetbald en de Kuip liep leeg.

Alles een herlevende herinnering, met de associatie die steeds op play duwt. Een film die dan vaak een dag draait en invloed heeft op gewoonweg alles, zoals ik in Geurgedachten al beschreef. Op snelheid van handelen, op prioriteit stellen en in alertheid. En dan kan het gebeuren dat de soep overkookt, ik de diepvries vergeet dicht te doen, ik de trap oploop en boven niet meer weet wat ik ging halen, iets kwijt is omdat het niet op de standaard plek ligt en ga zo maar door. De energie om allerlei dingen te doen of te ondernemen is er dan ook niet. De accu van de dag gaat op aan denken, praten, luisteren en observeren en dus de dag proberen door komen. Wil er iemand ruilen? Nee hoor, kan niet, want de accu past niet.

Ondertussen draait een witte was en moet kleding en strijkgoed in de kasten worden opgeruimd. Dat laatste is binnen gezet nadat het met onvoorwaardelijke liefde door mensen die rondom ons staan is gewassen en gestreken. Fijn om mensen rondom te hebben die hulp en steun bieden, zodat ik het in praktische zin steeds goed kan overzien.

En ook zijn er een heleboel dingen – ik noem dit altijd maar ‘het proces de dag door’ – die niet zijn over te nemen, wat betekent dat ik veel zelf moet doen. Intensief en zwaar, maar iedere dag heb ik er tot nu toe krachten voor ontvangen. Dit is dus ook geen klaagzang, meer een draagzang met soms wat minder blij klinkende noten. En verder draait de vaatwasser, is de jongste naar zwemles geweest, zijn we om een boodschap geweest naar de bouwmarkt op het dorp en hebben we eigengemaakte friet gegeten. En tussendoor hebben we ook nog wat klusjes gedaan in huis.

Zomaar een zaterdag. We proberen weer wat meer te genieten, na de sirene kunnen we ons gelukkig weer vlot herpakken, maar als de sirene dan stil is, blijft de echo echt nog wel even rondzingen. Met alle associaties daarbij. De play–knop blijft o zo gevoelig.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s