#30 | Jong leren jongleren

“Waarover houd jij je spreekbeurt? Ik doe het over piramides.”

“Nou, ik weet het nog niet zeker, maar ik denk dat ik hem ga houden over jongleren.”

In gedachten zie ik ze staan, de jongste. Jonglerend voor de klas. Een cascade met vijf ballen. Het is een vaardigheid die lastig is om te leren, maar als je het in kleine stapjes opdeelt, dan blijkt het leren toch veel sneller te gaan dan verwacht. Motivatie, veel oefenen en het te tijd geven. Het zal toch wel te leren zijn?

Afgelopen maandag is ze met de juf naar het graf van mama geweest en vanmiddag gaat ze voor de klas over mama vertellen. Goed dat klasgenootjes er wat van weten en ze wilde er nu wat over vertellen. En dat gaat dan niet over jongleren, maar over jong leren. Vijf jaar en dan aan leeftijdsgenootjes vertellen over wat ze meegemaakt heeft en nog steeds doormaakt. Kort, eenvoudig, op haar niveau over de keerzijde van het leven en de achterkant van de liefde, zoals sterven en rouwen door Keirse in zijn boek Vingerdruk van verdriet worden omschreven.

Als kleine, speelse kleuter dagelijks al jonglerend proberen dit gemis te dragen. Stapje voor stapje met zoveel kindervragen. Ook haar gezicht spreekt echt niet altijd alle boekdelen, maar het is hartverscheurend om te zien en opmerken, dat ze op die leeftijd al zoveel ballen in de lucht moet houden. Die van haar verdriet, van het gewoon spelen, van haar verwarring, van haar gemis, zeker ook haar goede ontwikkeling, van haar doordenkvragen en nog zo veel meer. En zo vaak vallen de ballen. Het maakt ze ook wel eens boos – ik zie het -, want waarom doen die ballen niet altijd wat en hoe ik wil?

Ze gaat in haar klas vertellen over haar houten gedenkplaat die ze, net als haar broer en zus, heeft gemaakt en die nu op het graf ligt. Ook over de keisteen die ze heeft beschreven tijdens de herdenkingsbijeenkomst in Daniël den Hoed en die altijd naast haar bed op het nachtkastje moet liggen. En ze laat de gele protectiejas zien die ze aan moest voordat ze bij mama op de kamer naar binnen mocht. Als laatste neemt ze ook nog twee gehaakte beesten mee die door mama met zorg zijn gehaakt. Dingen die herinneren, die haar intense liefde voor en de verbondenheid met mama vertolken. Dingen die eigenlijk geen onderwerp van herinnering mogen zijn op die leeftijd.

Jong leren. Van jong leren. Wat heb ik al veel geleerd van mijn kinderen het afgelopen anderhalf jaar. Zoveel dat ik soms gevoelens van heimwee krijg, wat ik verwoord heb in het gedicht Heimwee. Misschien zijn er tijdens de spreekbeurt wel stoeltjes vrij voor volwassenen. Zal ik het vragen?

Nee, want dat is niet goed voor de emotionele veiligheid. Haar verhaal in de klas hoort alleen bij de juf en bij haar klasgenoten. In de veilige en vooral vertrouwde omgeving van de klas. Zo belangrijk, vooral in deze omstandigheid van kwetsbaarheid. Daar kan ze zichzelf zijn en laten zien dat ook jong leren geleerd moet worden. Het is net leren lezen. In kleine stapjes. Hakken en plakken.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s