#38 | Zwartwitte sneeuw

Hier in huis staan in de brede rijen boeken ook verschillende dichtbundels. De meeste heb ik zelf gekocht of gekregen, maar in ieder geval één is door mijn vrouw gekocht. In het boekje Langzaam iemand anders worden zijn gedichten en gedachten over dementie beschreven. In haar werk heeft mijn vrouw hier veel mee te maken gehad. Langzaam iemand anders worden, het proces van afscheid, anticiperend verdriet, langzaam… Ik herken er veel in als het gaat om het ziekteproces van mijn vrouw. Dus bij haarzelf.

Op deze sneeuwachtige dag haalde ik een stapeltje van die bundeltjes uit de kast en kwam dus ook dit boekje tegen. Het bundeltje is van Ina Sipkes de Smit (overleden in 2006), een vrouw die de kunst verstond om in eenvoudige taal het wonder van het leven te vatten. Ze wist gevoelens van blijdschap en geluk, maar ook van onzekerheid en verdriet treffend onder woorden te brengen.

Het bijzondere aan het lezen van de verschillende bundels gedichten en gedachten is, dat het iedere dag voor mij wel wat anders heeft te zeggen. En dat terwijl het samenspel van woorden hetzelfde blijft. Zo las ik, denkend aan de vele uren aan de rand van het ziekenhuisbed, in dit bundeltje het volgende. Ik citeer:

 

“Non verbaal

Het is een ritueel
dat steeds
om herhaling
vraagt
we zeggen ‘niets’
non verbaal
dàt is onze taal…”

 

Uiteraard was er genoeg verbale communicatie met mijn vrouw, maar soms waren woorden overbodig. Of niet nodig, non verbaal was onze taal. Non verbaal als ik ’s morgens bij mijn vrouw binnenstapte en haar ogen soms (al) spraken, non verbaal na een gesprek met de arts, non verbaal na verschillende moedgevende, maar o zo vaak harde boodschappen.

Langzaam iemand anders worden is geschreven voor en aan een moeder. Hieronder het gedicht Bij jouw sterven, naar een gedicht van Ina Sipkes de Smit waaruit ik citeer:

 

“Bij jouw sterven

Er is in mij een groot
en diep verdriet
geslagen
ik treur en rouw
vanuit de bodem
van mijn ziel
nú weet ik pas
hóeveel jouw liefde voor mij
heeft betekend
het leven heeft mij
nu pas écht zeer gedaan.

niet één mens weet wat ik voel
er is in mij een pijn
waar niemand bij kan komen

maar ’t beeld in mij
dat nimmer zal vervagen
dat is het beeld van jóu
mijn lieve vrouw
dat ik voor immer
bij me zal dragen”

 


Bron: Sipkes de Smit, I. (1999). Langzaam iemand anders worden. Ruurlo: EB Media.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s