#42 | Haarpijn

Vrijdag kon ik terecht. Gewoon naar de kapper, zoals ik al jaren bij dezelfde kapper op het dorp mijn haar laat knippen. Ze kennen er ons hele gezin en meer… O nee, daar ga ik weer. Ze kennen er mijn hele gezin. Dat blijft onwennig en het is soms nog weleens moeilijk te formuleren. Ons of mijn én is en was.

Maar gewoon in de kappersstoel om de vier tot zes weken. Ook na het overlijden van mijn vrouw. Natuurlijk, toch niets bijzonders aan? De kapster kende mijn vrouw ook en ze zijn op de hoogte gehouden door dezen of genen. Ik kon er al die keren goed over praten. En natuurlijk broeide er soms wel eens iets als ik aan mijn vrouw dacht, maar…

…vrijdag zat ik er dus weer. Meestal ben ik snel aan de beurt, maar nu is het drukker. Ik moet een poosje wachten en neem plaats aan tafel. De soort wachtkamer zeg maar. Mijn ogen vallen op de soepele bewegingen van een kapster die door de haren van haar klant gaan. Linkerhand door het haar, tussen de vingers, kam erdoor, schaar in de rechterhand.
Even vecht ik er tegen, maar ik moet het toelaten, gedachten ombuigen lukt niet meer, de film draait alweer. Stop, rewind, pauze, uit-knop dan, nee, natuurlijk helpt het niet.

Haren als sieraad op het hoofd van de vrouw. Mooie haren, glanzende haren, het lijkt soms wel of er gouden haren tussen zitten. Maar als gevolg van de chemotherapie komt het er allemaal af. Een sieraad wat afvalt, wat uitvalt. Confronterend, hard gevolg van de ziekte. Relativerend kan worden gezegd, dat als dit het enige is dat ze eraan overhoudt, is dan is dat zo. Maar het is gewoon heel simpel, dit wil je gewoon niet.

Gedachten gaan snel, want zo zie ik de kapster haar werk verder uitvoeren en moet ik denken aan mijn oudste dochter. Ze wilde zo graag haar doneren, het idee kwam bij haarzelf vandaan. Haar haar kan dan door Stichting Haarwensen worden gebruikt voor het maken van haarwerken voor zieke kinderen. Ze doneerde in oktober 2014, foto´s ervan zijn hier terug te vinden op de website van de kapsalon. Mama werd in oktober 2015 ziek en had ook een haarwerk nodig.

Voor de spiegel is zo confronterend. Voor het eerst zien dat alles eraf is. Het moeten aanzien dat bij je vrouw alles eraf is, evenzo. En wat we niet wisten. Het zorgt voor haarpijn. Pijn als het haar begint uit te vallen. Jeuk en een raar, kriebelend gevoel. En we maken een afspraak met een haarwerkstudio. Verschillende haarwerken worden gepast. Meer schrijf ik maar niet, want het maakt zoveel los.

De kapster waarvan ik bijna zeker weet dat die me gaat knippen en scheren, komt aan lopen. Ja inderdaad, ik ben aan de beurt. Dit keer zit ik niet zo lekker. Steeds zie ik die soepele handbewegingen van die ene kapster voor me, wat nu het beeld is van de confrontatie met de pijn. Ik hoop dat het knippen dit keer snel voorbij is. O, dit doet zoveel pijn. Geen haarpijn. Hartenpijn.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s