#57 | Zonsondergang

De man in het zwarte pak zit tegenover me. Map op schoot. Pen in de aanslag. Ik ken hem van andere begrafenissen. Een integere en innemende man. Op invoelende manier stelt hij zijn vragen, laat gepaste stiltes vallen, doet suggesties en denkt mee. Vele zaken komen voorbij. Vragen waar ik nog nooit over heb nagedacht. Wie gaat daar nu over nadenken, dat doe je toch niet? Of…? Vragen over spaanplaat of eiken. Vragen over een graf kopen of een algemeen graf. Uitleg over de repatriëring, zoals hij het noemt en het vervolg daarop. Ook uitleg over akten, het waardeloos geworden trouwboekje, over aangifte doen bij de gemeente en over vergunningen van graven.

Zelf hoef ik gelukkig niet naar de balie in het gemeentehuis. Het is de plaats waar ik haar het ja-woord gaf. Bovenaan de trouwkaart stond het volgende gedicht:

wij zullen gaan
langs hoogten, langs laagten
van goede, van kwade dagen
zij aan zij
trouw

We zijn gegaan, bijna 14 jaar. En ja, de echt kwade dagen kwamen vanaf 7 oktober 2015. En trouw, zeker. Het is nu rouw geworden.

Het is ook het gemeentehuis waar ik geboorteaangifte deed van de jongste. Ik kreeg toen een houten tandendoosje mee met zo’n draaidekseltje wat zo snerpend kan piepen vanwege de houten binnen- en buitendraad. Voor de melktandjes. O, wat zou ze het graag vertellen aan mama. Haar eerste tandje zit los sinds vorige week en als het er uit is zou het in het tandendoosje kunnen. Waar het ligt? Ik weet het niet. Mama zou het ongetwijfeld weten.

De man in zwart gaat verder met zijn vragen. We gaan de hele lijst langs, alsof het de wekelijkse boodschappen zijn. Maar zo is het ook weer niet, want dan zou ik de man in zwart tekort doen. Mijn adrenaline houdt me op de been. Het is al avond ondertussen en de maartzon gaat onder achter de huizen aan de andere kant van het pleintje. Het pleintje, voor ons huis, dat er verlaten bij ligt. Het is de plaats waar ze de kinderen op de wip hielp en opving onderaan de glijbaan. Ze heeft ook dat definitief verlaten. De maartzonsondergang zorgt al dagen voor de associatie met de man in zwart.

Gelukkig hebben we er ook nog over kunnen spreken, mijn vrouw en ik. Binnen het huwelijk het moeilijkst te bespreken onderwerp, zo ben ik van mening. Maar het is toch goed dat het besproken wordt en dat wij het dus besproken hebben. Het was op een zaterdagmiddag in december aan het einde van de middag. Ook toen ging de zon onder en ik was dankbaar dat er na zeven weken gelukkig weer communicatie mogelijk was. Zij liggend in bed. Ikzelf op een kruk, voorovergebogen met de ellebogen op de knieën en de handen onderaan de kin om zo op dezelfde ooghoogte met haar te kunnen zijn. We praatten tot het donker werd. Een lamp was niet nodig. Het waren zware momenten, maar pijnlijke en tere onderwerpen zijn ook vaak zware kost om te bespreken. Het moest, we voelden het.

Net zoals ik het voel wanneer de zon weer ondergaat. Die warmte is weg, tot morgenochtend. Haar warmte is weg. Definitief.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s