#69 | Maar een vliesje

Vandaag bleek het vliesje plots weer zo dun. Ik had niet verwacht dat de wond vandaag een kick zou geven. Al snel zag ik ze overal en priemde het weer, knapte het op zo’n mooie Paasdag.
Het liep overal compleet en gelukkig te zijn. Ja, ik ken het verhaal van huis en kruis, toch schreeuwde geluk van de daken. Waarom was jij er niet bij?
Alleen jij maar, meer niet. Dan konden ze gelukkig – en niet zo naar – naar ons samen lachen. Dan konden we samen lachen om de strijd van de jongste met een boomstam die mee moest. Heb ik dan niet genoten? Genoot ik dan niet van mijn gezelschap? Jazeker, maar de wond leidde af.

Mag het even als voorheen? Even samen. Even maar. Even dan? Maar een weduwnaar. Het voelt naar. Het voelt alleen als je het voelt. Het voelt naar als je het aanvoelt.
Moet. Moet ik dan maar emigreren? Moet ik dan maar wegdrukken?
Nee, pijn kiest geen ander land of afslag. Weduwnaar zijn ook niet. Het blijft me overal vergezellen. Dus. Moed in de rugzak.

Waar de wond zich ook schuil houdt. Verdekt opgesteld in de starthouding. Om akelig onregelmatig een deuk te schieten in de dag of een beuk te geven aan een lach.

Het blijft maar naar, dat weduwnaar. En toch bedankt voor jullie lach.
Bedankt voor deze dag!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s