#78 | Het kleine

Zien, voelen, ervaren en stil worden van de simpele dingen. Beelden uit de natuur die toepasbaar zijn op zoveel kleins in het leven. Oog voor het kleine, voor het kleine als geheel. Simpel?!

Daar waar een volwassene in gebeurtenissen soms meer oog heeft voor het (grotere) geheel, is het voor een klein kind nogal eens anders. Het geheel overzien is vaak lastig. Het is soms juist het kleine dat bijblijft van een grote gebeurtenis. Het kleine met oog op het zo gewone. “Papa, ik weet nog dat we hier een keer waren. Toen schilde mama appels, terwijl ze op de rand van de kofferbak van de auto zat.” Het was de moederzorg die even dichterbij werd gevoeld en dan even intenser wordt gemist.

Het zijn ook de details die vaak kindervragen opleveren, zo ervoer ik afgelopen jaar. En zonder het antwoord op die ene vraag, kan de volgende vraag nooit rijpen. Dat is één van de dingen die ik wel wist, maar pas echt ervoer bij van mijn kinderen in rouw. “Papa, waarom deed de dokter toen niet zo…?” Antwoord geven op de vraag en net iets meer zeggen dan het antwoord op de vraag. Zo kan volgende weer gaan rijpen, zo ervoer ik. Om de volgende dag dan de vervolgvraag gesteld te krijgen.

En tijdens dat rijpen van die vragen kan worden genoten van een lach, van zoveel diertjes in de sloot of van de bloem van de clematis. De bloem die ze me komt laten zien, geplukt in de achtertuin. Ik sprak daarna met haar over – hoe jong ze ook nog is – dat ze die niet zomaar mag plukken en we hadden het over de eindigheid ervan. Vervroegd, omdat ze had geplukt. De eindigheid van simpele dingen. En gedachten gingen naar simpele vreugden, naar simpele schoonheid, wat kleine gebaren. Dingen die iedere dag weer Zijn gaven zijn.

We praatten erover en zo speelde ze weer verder.

Het kleine

Wat simpele dingen:
Een bloemknop, een lied,
’t geluid van de branding,
Het ruisen van ’t riet.

Wat simpele vreugden:
De lach van een kind
Een strakblauwe hemel
Een vlag in de wind.

Wat simpele schoonheid:
Een schelp op het strand,
Een slootje vol kroos
En een wilg aan de kant.

Wat kleine gebaren:
Een handdruk, een groet,
’t zijn gaven waarin ik
Gods liefde ontmoet.

Enny IJskes-Kooger

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s