#96 | In geheugen – ‘de Daniël’

Toen ik in verschillende dagbladen las over de sluiting van ‘de Daniël’, zoals de Daniël den Hoed kliniek in Rotterdam wordt genoemd, moest ik denken aan een gedicht dat ik begin 2017 schreef. Het krantenbericht bracht me er terug. Terug naar de periode van oktober 2015 tot en met maart 2016. Nu ‘de Daniël’ sluit, herschreef ik het gedicht.

Afdeling A2, B2, een rij met voornamen van verpleegkundigen, artsen, medisch maatschappelijk werkers, diëtisten kan ik noemen. Maanden heb ik er gelopen, velen leerde ik kennen. En zij mij. Het klopt wat Annie Spelt zegt in het AD: ‘Nergens beleef je het leven zo intens als hier. De hang naar het leven is bijna nergens zo groot. Daarom kom je naar de Daniel, om te leven. Soms verlies je mensen en dat is moeilijk. Erg moeilijk. Maar onze afdeling is echt niet alleen zwaarmoedig. We hebben veel lol samen. Ook met de patiënten. Soms neem ik het mee naar huis, het verdriet….’ Spelt zou ons begeleiden na de stamceltransplantatie. Na het overlijden van mijn vrouw vond ik nog een afsprakenkaart. Afspraken die in de agenda konden worden doorgestreept.

Maanden heb ik er dus gelopen, dan weer met een knoop in de maag, dan weer met wat meer hoop. Dan weer in tranen, dan weer wat opgewekter als ik mijn hart weer had gelucht bij Liesbeth, ik mag haar naam best een keer noemen. Maar ik liep er soms ook met ingehouden tred als ik weer eens een moeilijk te brengen boodschap moest vertellen aan mijn kinderen of familie. Wat ik er ook over schrijf, wat men ook met het gebouw doet, het blijven herinneringen die zijn ingebrand en staan gegrift. De gedachten hieronder klinken wellicht bekend in de oren bij degenen die ook meelijder waren. De kliniek sluit. Wordt afgebroken. De beelden blijven. In geheugens. Voor altijd.

in geheugen

de plaats met het trappenhuis van perlato
dat de zelfverzekerde tred van artsen doorstond
de plaats als vesting van hoop, ook oord van vertwijfeling
samen vechtend om balans op het levenskoord

de plaats van de kleine lift met linoleum wanden
nerveus op weg naar ‘hoe is het op dit moment?’
de plaats waar de k van kanker zacht werd uitgesproken
en waar geduld en toewijding werd gedrukt in elke stap

de plaats met de vele deuren, zovelen hebben er vele gehad
en achter elke deur was het ieders persoonlijke strijd
de plaats waar het leven wankelde en de tijd bij regelmaat
ongelijk opging met verwachte vooruitgang

de plaats van de omgekeerde isolatie, het bloedjargon
en de zo indringende geur van wat je niet wilde ruiken
de plaats van de hoge boom naast de kliniek die jaren aanzag
hoeveel banden en ringen werden doorgezaagd

de plaats van goed nieuws, van over naar ‘jaarlijks apk’, van
slechtnieuwsgesprekken en ‘kom maar direct naar hier’
de plaats waar men ogenschijnlijk rustig het krantje las
maar men erkende weinig te kunnen terug vertellen

de plaats waar psychosociale zorg ook meelijders zag
en bijstond bij de stappen naar aanvaarding
de plaats waar in familiekamers op gespannen voet werd geleefd
– ‘op dit moment afwachten’, zei de arts alweer

de plaats die veerkracht en strijd ademde en leerde
over door ziekte verdiepte liefdesbanden
de plaats die het verdient om overeind te blijven
voor levenslessen op de leerschool van het leven

de plaats die sluit
maar herinnert
de plaats die verdwijnt
maar in vele geheugens doorleeft

bedankt medewerkers!
ondanks alles


https://www.ad.nl/rotterdam/de-daniel-gaat-sluiten-nergens-beleef-je-het-leven-zo-intens-als-hier~a2d80798/

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s