Onafgehecht

Onafgehecht. Een begrip waar ik veel over heb nagedacht, vooral nadat ik in maart 2016 een lade van de woonkamertafel opentrok. In die lade kwam ik bijna nooit, omdat er allemaal spullen lagen van de hobby van mijn vrouw Leonie. Allemaal haakspullen. In iedere ruimte staan, liggen of hangen wel herinneringen aan die grote hobby. Alles met zorg gehaakt, zittend op haar vaste plaats op de bank. Alles met grote precisie gehaakt en als ik dan weer eens wat gemopper hoorde, gepaard gaande met snelle armbewegingen, dan werd weer een stuk – zo niet een heel haakwerk – uitgehaald, omdat het niet aan haar hoge eisen voldeed. Alles moest netjes, eigenlijk perfect, tot aan het afhechten toe.

In die lade vond ik een kleed, volgens mij is ze er in september 2015 mee begonnen. Vier kleurenrijen, veel verschillende technieken. Het moest een groot kleed worden, zo concludeerde ik uit de grote doos met vier verschillende katoenkleuren die ik achter de bank vond. Ze was er aan begonnen en ongeveer 30 centimeter breedte is af. Het kleed zal nooit meer een compleet afgewerkt kleed worden.

Onafgehecht. We kunnen plannen hebben op allerlei gebied, maar midden in het leven staande, kunnen even zo snel plannen onafgerond blijven, omdat er ziekte komt, verdriet of rouw is, je werkloos wordt, vermindering van gezondheid of afname van krachten optreed. Ik hoef niet meer aan te vullen.

Dit kleed blijft dus onafgehecht en die onafgehechte, katoenen draden laten ons hier in dit verband beeldend zien, dat ons leven altijd hangt aan een zijden draad. De broze levensdraad die door plannen een kruis kan zetten. Of er een kruis op kan leggen.

Advertenties